III Pracownia Rysunku dla studentów II-V roku


PROF. ZW. RYSZARD ŁUGOWSKI


DR HAB. ANNA KLONOWSKA


Rysunek to podstawowa forma przekazu osobistego postrzegania, interpretowania i opisywania świata. Przy pomocy tej najprostszej i najbardziej bezpośredniej techniki, najtańszego sposobu zapisu myśli, możemy odnaleźć  drogę do poszukiwania  własnego twórczego języka Sztuki. Odnaleziony własny system zapisywania idei na płaszczyźnie, własny znak czy metodę postępowania, można zastosować z powodzeniem w innych technikach i dziedzinach sztuki, również takich które atakują przestrzeń i rozgrywają się w czasie. To dzięki rysunkowi możemy najszybciej wykształcić umiejętność analitycznego i syntetycznego rozwiązywania problemów artystycznych. Nauczyć twórczego podejścia do materiału, przestrzeni, eksperymentowania  z formą, kompozycją,  tworzyć różne symulacje rysunkowe całości projektu, wybierając wariant najtrafniej ukazujący przesłanie zamyślonej idei. Dzięki rysunkowi wreszcie możemy  starać się twórczo przełamywać dzisiejszy paradygmat Sztuki.  Tak rozumianemu  znaczeniu  rysunku służy poniższy program nauczania:

  • Nauka osobistego postrzeganie świata i poszukiwanie twórczego  własnego języka sztuki.
  • Wykształcanie umiejętności analitycznego i syntetycznego rozwiązywania problemów artystycznych.
  • Twórcze podejście do materiału, przełamanie klasycznego paradygmatu sztuki.
  • Nauka realizowania projektów na zadany temat – np: „gra jako forma szeroko rozumianej aktywności artystycznej”.
  • Dialog rysunku z przestrzenią, jako działanie w przestrzeni „realnej”.
  • Dialog rysunku z obiektem. Dialog rysunku z filmem video.
  • Dialog rysunku z działaniem performatywnym.
  • Rysunek jako proces w czasie; dziennik, pamiętnik, zapis akcji, zapis przypadku w rysunku .
  • Budowanie przestrzeni rysunkowej środkami niekonwencjonalnymi dla technik klasycznych rysunku.
  • Ćwiczenia z wykorzystaniem obecności modela: studium postaci, które może stać się portretem psychologicznym, studium postaci jako autorski komunikat, studium postaci jako pretekst do eksperymentów formalnych (collage, frottage, inne narzędzia, inne środki wyrazu), postać jako „konieczny” element obrazu.
  • Ćwiczenia będące próbą rozpoznania podstawowych elementów rysunkowego zapisu: linia, punkt, plama, płaszczyzna oraz kompozycja jako cel rysunkowych rozważań, jako wielość przestrzeni rysunku.
  • Ćwiczenia dotyczące możliwości użycia przedmiotu i jego wizerunku w akcie rysowania. Przedmiot zobaczony, przedmiot w zróżnicowanych układach przestrzennych (kompozycje wieloelementowe z natury, z wyobraźni, rysunki układu przestrzennego w negatywie itp.), przedmiot realny- obiekt.
  • Ćwiczenia, które dotykają problemów związanych z pojęciem czasu, przemijania, przestrzeni.
  • Ćwiczenia kształtujące umiejętności łączenia prac multimedialnych, i innych  mediów z tradycyjnym warsztatem artystycznym.

Poprzez te ćwiczenia student nabywa m.in. umiejętności kreowania przestrzeni wizualnej z autonomicznym wykorzystaniem technologii cyfrowych: audio, wideo i fotograficznych Poszukuje indywidualnych  środków wypowiedzi uzupełniających, dopełniających lub zastępujących rysunek. Nabywa umiejętności prowadzenia działań artystycznych na bazie rysunku w kontekście społecznym.


 

Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie © 2017

Korzystamy z technologii ciasteczek. Przeglądając naszą stronę zgadasz się na używanie ich. Polityka cookies.Rozumiem