Ewelina Straszewicz. „Odmienne stany świadomości”

Rysuję i maluję od dzieciństwa. Prawdziwa pasja narodziła się w liceum, potem na kilkanaście lat przycichła, by powrócić z pełną mocą. Od kilku lat intensywnie rozwijam swoje umiejętności. Każdą wolną chwilę spędzam na plenerach malarskich, które są źródłem wielu inspiracji i nauki czerpania tematów bezpośrednio z natury. W 2021 r. ukończyłam z wyróżnieniem roczne podyplomowe Studia Malarstwa i Rysunku na ASP w Łodzi. Obecne studia na Wydziale Grafiki na ASP w Warszawie to wielkie wyzwanie, ale i ogromna satysfakcja z okazji udoskonalania warsztatu oraz poznawania nowych technik zarówno malarskich, jak i graficznych.
​
Fascynuje mnie sztuka współczesna w całej rozmaitości i zawiłości kierunków, stylów i form, ale kocham też artystów naiwnych, malujących z potrzeby serca, z którymi się utożsamiam. Opowiadają swoje historie na swój sposób, często bajecznie i kolorowy. W końcu inspiracją jest sama natura, zachwycająca w swojej różnorodności i niezwykłych formach. Koegzystencja między ludźmi a zwierzętami i więź, jaka się między nimi tworzy, jest częstym tematem jej prac.
​
Moja twórczość to nieustanny dialog między klasyczną formą ludzkiego ciała a wibracją koloru spotykaną w dalekich podróżach. W moich obrazach olejnych szukam prawdy o człowieku, natomiast w projektach graficznych – energii i rytmu tradycji. Kolekcja 'Art & Wear’ powstała z fascynacji sztuką Masajów i polskim folklorem. To moja próba przeniesienia malarskiej wrażliwości na przedmioty, które towarzyszą nam w codzienności.

„Odmienne stany świadomości” to projekt badawczy i artystyczny, będący owocem intymnych poszukiwań w obszarze rysunku. Wystawa prezentowana na Wydziale Grafiki warszawskiej ASP stanowi próbę uchwycenia momentu, w którym twórcza uważność spotyka się z niekontrolowaną ekspresją, tworząc pomost między tym, co dostrzegalne okiem, a tym, co wyczuwalne jedynie intuicją.
Ekspozycja dzieli się na dwa przenikające się nurty, które – choć wizualnie skrajne – wyrastają z tego samego rdzenia emocjonalnego:

W pierwszej części skupiam się na klasycznym warsztacie rysunkowym i pracy z modelem. Realistyczne podejście do ludzkiej sylwetki staje się tu pretekstem do analizy ciężaru – nie tylko fizycznego, ale przede wszystkim psychologicznego. Poprzez precyzyjną linię i światłocień staram się dotrzeć do głębi ludzkiej kondycji, ukazując ciało nie jako pustą formę, lecz jako naczynie dla doświadczeń, lęków i stanów zatrzymania. To rysunek uważny, pełen szacunku do anatomii i ciszy, która towarzyszy procesowi obserwacji.

Drugi biegun wystawy to odejście od rygoru formy na rzecz swobodnego przepływu. Prace wykonane tuszem i ekoliną są zapisem „tu i teraz” – czystą, niczym nieskrępowaną emocją przelaną na papier. Tutaj narzędziem staje się gest, a przewodnikiem podświadomość. To poszukiwanie prawdy w plamie, przypadku i dynamice płynu. Abstrakcyjne struktury nie próbują naśladować świata zewnętrznego; są raczej sejsmografem wewnętrznych napięć i intuicyjną odpowiedzią na otaczającą nas rzeczywistość.

Tytułowe „Odmienne stany świadomości” to proces przechodzenia od racjonalnej analizy rzeczywistości do pełnego zaufania własnej intuicji. Wystawa stawia pytanie o to, gdzie kończy się kontrola, a zaczyna wolność tworzenia i jak te dwa aspekty budują pełny obraz współczesnego człowieka.

Ewelina Straszewicz

Wystawa Pani Eweliny Straszewicz prezentuje spójny i dojrzały język rysunkowy, w którym narracja figuratywna łączy się z elementem szkicowości i ekspresji. Rysunkowy gest nie rozbija formy, lecz ją wzmacnia, wprowadzając napięcie między konstrukcją a swobodą wypowiedzi. Nawet w momentach większej deformacji czy uproszczenia figura pozostaje czytelna i znacząca.

Istotnym aspektem prezentowanych prac jest wyraźny szacunek dla ciała traktowanego nie jako motyw i zabieg formalny, lecz jako nośnik doświadczenia i znaczeń. W tym sensie twórczość ta wpisuje się w szeroko rozumianą tradycję humanistyczną, w której człowiek pozostaje zawsze punktem odniesienia.

Pani Straszewicz sprawnie operuje kolorem i formą, budując kompozycje o wyraźnym rytmie i wewnętrznej równowadze. Interesujące jest także łączenie elementów figuratywnych z wątkami abstrakcyjnymi, które dopełniają i pogłębiają kontekst cielesności.

Całość można odczytać jako konsekwentną próbę opisu człowieka – nie w sensie dosłownym, lecz bardziej poprzez napięcia, relacje i strukturę. To rysowanie skupione na człowieku, ale wolne od dosłowności, operujące skrótem i świadomą redukcją środków.

Prof. Jacek Staszewski
Dziekan Wydziału Grafiki