Daj mi spać – wystawa malarstwa Marty Klimczak

Na jak długo trzeba zniknąć, by wrócić jako ktoś inny?

Daj mi spać opowiada o stanie zawieszenia pomiędzy snem a jawą, obecnością a znikaniem, potrzebą uczestniczenia w świecie i pragnieniem, by na chwilę całkowicie się z niego wycofać i odkryć coś o sobie.

To wystawa o odpoczynku rozumianym jako proces powrotu do siebie. O czasie potrzebnym, żeby dopuścić emocje, które wcześniej trzeba było odłożyć na później, nazwać to, co pozostało niewypowiedziane, i przeżyć to, na co wcześniej nie było przestrzeni.

Sen, wycofanie, cisza i samotność stają się tu formami regeneracji, rehabilitacją duszy i rekonwalescencją serca. W tym stanie rzeczywistość miesza się ze wspomnieniami i wyobrażeniami, a codzienne miejsca i sytuacje zaczynają odsłaniać swój ukryty, emocjonalny wymiar. Po zmroku budzą się elementy wyparte, niezagłuszane dziennym zgiełkiem. Niektóre rzeczy można powiedzieć tylko o trzeciej nad ranem.

Obrazy i sam akt tworzenia są katalizatorami, fragmentami procesu i świadectwem tego, co się wydarzyło. Powrotami, zawieszeniami, próbami zrozumienia, symbolami, chwilami ulgi i ponownymi zanurzeniami w tym, co jeszcze nie zostało do końca przeżyte. Daj mi spać, to równocześnie wycofanie i ukrycie przed światem, ale też konfrontacja i radykalna akceptacja wewnętrznej rzeczywistości.