Profesor Rafał Strent (1943–2026)
Profesor Rafał Strent urodził się w 1943 roku w Łucku na Wołyniu. Studiował na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie w 1972 roku uzyskał dyplom w pracowni prof. Aleksandra Kobzdeja, z aneksem z grafiki warsztatowej u prof. Haliny Chrostowskiej. Po ukończeniu studiów związał się zawodowo z macierzystą uczelnią, przez kolejne dziesięciolecia prowadząc działalność dydaktyczną na Wydziale Grafiki. W latach 1990–1996 pełnił funkcję dziekana Wydziału, aktywnie uczestnicząc w kształtowaniu jego działalności w okresie przemian ustrojowych i organizacyjnych w polskim szkolnictwie artystycznym.
Był artystą o niezwykle bogatym i różnorodnym dorobku, obejmującym grafikę warsztatową, malarstwo, rysunek oraz kolaż. Jego twórczość wyróżniała się wyobraźnią, swobodą formalną oraz szczególną wrażliwością na kolor i materię obrazu. Inspiracje czerpał z natury, podróży, literatury, historii i osobistych doświadczeń, przekształcając je w wieloznaczne, często metaforyczne kompozycje. W grafice eksperymentował z technikami druku i wariantami kolorystycznymi odbitek, łącząc warsztatową precyzję z malarską ekspresją.
Swoje prace prezentował na kilkudziesięciu wystawach indywidualnych oraz licznych wystawach zbiorowych w Polsce i za granicą. Był laureatem wielu nagród i wyróżnień artystycznych, m.in. na międzynarodowych konkursach w Luksemburgu i Monte Carlo. Za osiągnięcia twórcze oraz działalność na rzecz kultury został uhonorowany Srebrnym i Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.
Profesor Rafał Strent był również aktywnym uczestnikiem życia akademickiego i artystycznego. Przewodniczył organizacji NSZZ „Solidarność” w warszawskiej ASP, pełnił funkcję prezesa Zarządu Głównego Związku Polskich Artystów Plastyków oraz uczestniczył w pracach instytucji odpowiedzialnych za rozwój i ocenę szkolnictwa wyższego. Swoim doświadczeniem wspierał kolejne pokolenia artystów i nauczycieli akademickich.
Dla społeczności Wydziału Grafiki Profesor Rafał Strent pozostanie przede wszystkim wybitnym artystą, pedagogiem i dziekanem, który przez wiele lat współtworzył charakter naszego Wydziału. Jego działalność artystyczna, dydaktyczna i organizacyjna stanowi ważny element historii warszawskiej Akademii oraz polskiej grafiki współczesnej.
Żegnamy Profesora z wdzięcznością i szacunkiem, zachowując pamięć o Jego twórczości, zaangażowaniu w życie akademickie oraz wieloletniej obecności w naszej wspólnocie.
Dziekani, pracownicy i studenci Wydziału Grafiki
Są tacy ludzie w naszym życiu, z którymi nigdy się nie żegnamy. Do nich należy dla mnie Rafał Strent. Poznałem Rafała dzięki jego bratu. Zdzisław Strent był moim serdecznym kolegą z czasów studiów na Wydziale Grafiki. Obaj tak bardzo do siebie podobni, że studenci często do Dzidka Strenta zamiast do Rafała zwracali się: „Panie Profesorze”.
Rafał Strent, znakomity grafik, skończył Wydział Malarstwa Naszej Akademii w pracowni Profesora Aleksandra Kobzdeja, ale – jak to w tradycji obu wydziałów jest od dziesięcioleci – uzyskał dyplom z grafiki w mojej ulubionej pracowni pani Profesor Haliny Chrostowskiej. Tam też krzyżowały się nasze drogi. Rafał był asystentem, a ja studentem. Dzięki Zdziśkowi, bratu Rafała, bliżej poznałem rodzinę Strentów. Bywałem u Niego w domu i pracowni, oazie wolności sztuki i myśli z czasów lat 80. i stanu wojennego. W tym czasie Rafał Strent był aktywny w ruchu kultury niezależnej i organizacji wystaw wbrew władzom PRL. Dzięki Niemu i my braliśmy w nich udział. Mimo trudności życia codziennego i przemian politycznych, to był też dobry czas rodzącej się wolności. Z pleneru z Rafałem w Szyprach do dziś pozostają żywe wspomnienia wspólnego słuchania kabaretu Zenona Laskowika i Jana Pietrzaka oraz piosenek barda Solidarności Jacka Kaczmarskiego. Nadal mam na taśmie szpulowej fragmenty kabaretów z tamtych czasów.
Rafał malarz, ale mistrz grafiki technik metalowych. Zaszczepił w nas dyscyplinę techniki i niezwykłą moc grafiki warsztatowej. Prowadząc pracownię dyplomową, przyciągał rzesze studentów swoją ciepłą osobowością, otwartością na eksperymenty (szkoła pani Profesor Haliny Chrostowskiej) oraz intelektualną pomocą w rozwiązywaniu tematów artystycznych.
Tak, Rafał należy dla mnie do tych osób, z którymi się nie żegnamy, tak jak z jego bratem. Mimo że odszedł już dawno, stale jest obecny w mojej pamięci.
Prof. Piotr Smolnicki