Profesor Grzegorz Pabel (1940–2026)
Profesor Grzegorz Pabel urodził się w 1940 roku w Ostrowcu Świętokrzyskim. Studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie w 1965 roku uzyskał dyplom w pracowni profesora Jana Cybisa. Z macierzystą uczelnią związał się zawodowo w 1967 roku, początkowo jako asystent prof. Rajmunda Ziemskiego. W kolejnych latach prowadził Pracownię Malarstwa na Wydziale Architektury Wnętrz, a następnie na Wydziale Grafiki, kształcąc kolejne pokolenia artystów. Dwukrotnie pełnił funkcję prorektora ASP w Warszawie, w latach 1991–1993 oraz 2002–2005.
Był jednym z ważnych przedstawicieli polskiego malarstwa współczesnego, artystą wywodzącym się z tradycji koloryzmu, którą rozwijał we własnym, rozpoznawalnym języku malarskim. W jego twórczości szczególne znaczenie miały kolor, ekspresja gestu, rytm i materia obrazu. Inspiracje naturą i pejzażem przekształcał w abstrakcyjne kompozycje, w których emocje i doświadczenie malarskie stawały się ważniejsze od dosłownego przedstawienia rzeczywistości.
Swoje prace prezentował na około 40 wystawach indywidualnych i ponad 100 zbiorowych. W latach 1996–2007 kierował warszawską Galerią Studio, aktywnie uczestnicząc w życiu artystycznym stolicy. Za swoją twórczość i działalność został uhonorowany między innymi Złotym Krzyżem Zasługi oraz prestiżową Nagrodą im. Jana Cybisa za rok 2023.
Dla społeczności Wydziału Grafiki Profesor Grzegorz Pabel pozostanie przede wszystkim artystą i nauczycielem, który przez dziesięciolecia współtworzył charakter naszego Wydziału. Swoją postawą twórczą, doświadczeniem i zaangażowaniem w kształcenie młodych artystów pozostawił trwały ślad w historii warszawskiej Akademii.
Żegnamy Profesora z wdzięcznością i szacunkiem, zachowując pamięć o Jego twórczości, pracy pedagogicznej i obecności w naszej akademickiej wspólnocie.
Dziekani, pracownicy i studenci Wydziału Grafiki
Kolejne nekrologi na drzwiach Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie przypominają nam o tym, że odchodzą artyści, którzy stanowią ważną część polskiej kultury, kończy się pewna epoka i pozostają puste miejsca, w moim odczuciu nie do zastąpienia.
Pracowaliśmy wspólnie z profesorem Pablem przez wiele lat na Wydziale Grafiki. W tamtych latach dydaktyka miała inny wymiar, profesor dla studenta był niezaprzeczalnym mistrzem.
W korektach ze studentami bywał milczący, z dużym taktem wskazywał te obszary, które akceptował. Nie uważał, że student musi dostać receptę na to jak namalować obraz.
Wspominam spacery na kawę do Hotelu Europejskiego, w którym wówczas można było spotkać znamienitych twórców. Profesor Janusz Stanny był tam stałym bywalcem. Dziś nie ma już tego miejsca a wielu ze spotykanych tam artystów także odeszło.
Profesor Pabel potrafił zadawać trudne i prowokujące pytania, zwłaszcza wtedy gdy wśród studentów pojawiła się osoba w habicie. W obecnej sytuacji szczególnie pamiętam te pytania, które dotyczyły tej rzeczywistości, w której obecnie się znajduje… teraz już wszystko wie…
prof. Zdzisława Ludwiniak